Keeping Darkness At Bay Κρατώντας το σκοτάδι στην άκρη

Υπάρχει μια δύναμη που το σκοτάδι δεν μπορεί να κυριεύσει , η δύναμη της αγάπης και των ευγενικών πράξεων στο όνομα του Ιησού Χριστού.

Είναι οι ανθρωποι του Θεού που θα γυρίσουν το άλλο μάγουλο , θα περπατησουν την παραπάνω αγκαρία και θα συγχωρέσουν τους εχθρούς τους , είναι αυτοί που εχουν τη δύναμη να αντισταθούν στη δύναμη του πονηρού.

There is one force that the darkness cannot conquer—the force of loving acts of kindness done in Jesus’ name.  
It is God’s people who turn the other cheek, go the extra mile, and forgive and even love their enemies who oppose them who have the power to turn the tide against evil.

Τα δάκρυα του Ιησού

Τα δάκρυα του Ιησού

Ήταν οι πρώτες μέρες του Απριλίου όταν ο Ιησούς και η μικρή συνοδεία των μαθητών έφτασαν από την Ιεριχώ στη Βηθανία . Δεν το ήξεραν , αλλά αυτό ήταν το τελευταίο  ταξίδι της ομάδας των μαθητών με το Δάσκαλο τους. Έμειναν εκείνη τη νύχτα στη Βηθανία για να ξεκουραστούν και νωρίς το άλλο πρωί ξεκίνησαν για την Ιερουσαλήμ, Ο Ιησούς κάθισε πάνω σε ένα γαϊδουράκι κι έτσι στο  τέλος τώρα της δημόσιας διακονίας Του, θα έκανε την είσοδο Του στην Ιερουσαλήμ όχι πια σαν ένας περιοδεύων Δάσκαλος , αλλά σαν Βασιλιάς , εφαρμόζοντας στο πρόσωπο Του τα μακρινά εκείνα και τόσο αγαπητά στην καρδιά του λαού λόγια , πού είχε πει ο προφήτης για τον ερχομό του Μεσσία : «Χαίρε πάρα πολύ, θυγατέρα Σιών αλάλαζε θυγατέρα Ιερουσαλήμ , Δες ! Ο βασιλιάς σου έρχεται σε εσένα . Αυτός είναι δίκαιος και σωτήρας . Πράος και καθισμένος πάνω σε γαϊδουράκι.»

Το Πάσχα ήταν κοντά και οι δρόμοι ήταν πλημμυρισμένοι από τους προσκυνητές που είχαν έρθει από κάθε γωνιά της γης  για να προσκυνήσουν στην Ιερουσαλήμ. Είχαν ακούσει για το θαύμα που λίγες μέρες πριν είχε λάβει χώρα στη Βηθανία και βγήκαν να Τον δουν . Και ήταν ίσως λίγο έξω από τη Βηθανία

Που τα δύο ποτάμια ενώθηκαν  . Το μικρό ποτάμι των μαθητών που ξεκίνησε από τη Βηθανία με το μεγαλύτερο ποτάμι τν προσκυνητών που ξεκίνησε από την Ιερουσαλήμ, Και ήταν τότε που η χαρά των απλοϊκών εκείνων ανθρώπων ξεχείλισε. Έστρωσαν τα ρούχα τους κάτω , έστρωσαν και κλαδιά από τα δέντρα για να περάσει από πάνω τους ο Χριστός και χαιρέτισαν την εμφάνιση του Χριστού πάνω στο γαϊδουράκι με ύμνου μεσσιανικούς.  Και έτσι η παράδοξη εκείνη εορταστική πομπή προχωρούσε προς την Ιερουσαλήμ,

Ξαφνικά , σε μια καμπή του δρόμου πάνω στο όρος των Ελαιών παρουσιάστηκε μπροστά τους η Ιερουσαλήμ με όλη την ομορφιά της . Είναι δύσκολο για μας σήμερα να συλλάβουμε το ωραίο εκείνο θέαμα. Είναι δύσκολο ν φανταστούμε την ομορφιά της. Είναι δύσκολο για μας σήμερα να συλλάβουμε το ωραίο εκείνο θέαμα. Είναι δύσκολο να φανταστούμε την ομορφιά της Ιερουσαλήμ . Καθισμένη πάνω στου λόφους της σαν αρχόντισσα , έλαμπε η Ιερουσαλήμ στις ακτίνες του πρωινού ήλιου. Κατευθείαν εμπρός , ανάμεσα στους κήπου και τα δέντρα υψώνονταν η χρυσωμένη στέγη και οι μαρμάρινοι πύργοι του Ναού. Πέρα οι απότομες πλαγιές του λόφου του Δαβίδ, το φρόυριο και το αρχοντικό παλάτι του Ηρώδη με τους εκτεταμένους, πράσινους κήπους του, Και πάνω από όλα ήταν η ατμόσφαιρα που είχε δημιουργήσει μια ιστορία 2000 χρόνων. Ύστερα από πολλούς αιώνες, την εποχή των σταυροφόρων τότε που από  τη δόξα και την ομορφιά της πόλης αυτής δεν έμενε παρά μόνο η ανάμνηση της ιστορίας της , όταν οι σταυροφόροι την αντίκρισαν από μακριά , δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τα δάκρυα της συγκίνησης τους και φώναξαν  : «Ιερουσαλήμ , Ιερουσαλήμ ! »

Η όλη σκηνή ήταν τόσο ωραία που δεν μπορούσε να  αφήσει ασυγκίνητη την καρδιά κανενός ευσεβούς και πατριώτη Ισραηλίτη. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο στο θέαμα της  Ιερουσαλήμ αντήχησαν στην πλαγιά του βουνού πιο ζωηροί οι ύμνοι της χαράς των μαθητών και , περίεργο ίσως από πρώτη ματιά , αλλά αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο  «όταν πλησίασε και είδε την πόλη έκλαψε για αυτή ».

Και σε μια άλλη περίσταση διαβάζουμε ότι έκλαψε ο Ιησούς . Αυτό συνέβη όταν έφτασε μπροστά στον τάφο του Λαζάρου και είδε τη θλίψη των αδελφών του. Αλλά η έκφραση που χρησιμοποιείται εκεί είναι πολύ ασθενέστερη. Στον τάφο του φίλου Του έχυσε σιωπηλά δάκρυα, ενώ τώρα όταν ξαφνικά αντίκρισε την Άγια Πόλη με όλη τη δόξα και την ομορφιά της , ένα λυγμός ανέβηκε στο στήθος Του και ύψωσε την φωνή Του και θρήνησε για την Ιερουσαλήμ.

Αυτή η λεπτομέρεια της γιορτής εκείνης των Βαΐων , αυτήν την ανέλπιστη συνέχεια της λαικής εκείνης εκδήλωσης θα ήθελα να πάρουμε σαν θέμα της μελέτης μας σήμερα : ο Χριστός που κλαίει . Και θα ήθελα η μελέτη μας αυτή να περιστραφεί γύρω από τρία ερωτήματα : Ποιος είναι Αυτός  που κλαίει ; Ποια ήταν η περίσταση κατά την οποία έκλαψε ; Για ποιους έκλαψε ;

Ποιος είναι Αυτός που κλαίει ;

Και πρώτα , ποιος είναι  Αυτός που κλαίει ;  Περίεργο πράγματι , ανέλπιστο θέαμα : είναι ο Υιός του Θεού Αυτός που κλαίει. Ένα θέαμα που θα προκαλούσε την απορία , ακόμα ίσως και την αγανάκτηση στην καρδιά ενός ανθρώπου εκείνης της εποχής. Είχε δει ποτέ κανείς ένα είδωλο από πέτρα να κλαίει ; 

Είχε ακούσει ποτέ κανείς για ένα Θεό να χύνει δάκρυα για εκείνους που Τον λατρεύουν; Και όμως , να που ο Υιός του Θεού κλαίει. Και αυτά τα δάκρυα είναι του Χριστού , μια πολύτιμη αποκάλυψη του χαρακτήρα του Θεού. Τα δάκρυα του Χριστού μας δείχνουν μια ορισμενη άποψη του Θεού που εμείς μόνοι μας δε θα μπορούσαμε ποτέ ούτε καν να την υποπτευθούμε .

   Τα δάκρυα του Χριστού μας διδάσκουν ότι ο Θεός , ο Θεός του ευαγγελίου , ο Θεός που ο Χριστός ήρθε να μας αποκαλύψει , δεν είναι ένας Θεός απομακρυσμένος και απρόσιτος που με πέτρινη απάθεια κρατά τον εαυτό Του σε ασφαλή απόσταση από τη θλίψη και τη χαρά του ανθρώπου . Είναι ένας Θεός που μπορεί να κλάψει , Είναι ένας θεός που μπορεί να νιώσει μπορεί να συμμεριστεί τα αισθήματα της καρδιάς των δικών Του.  Είναι ένας Θεός που έζησε τη ζωή των δικών Του. Του μυστηρίου της ενσάρκωσης αυτό είναι το νόημα και αυτός ήταν ο σκοπός . Πέρασε από όλες τις θλίψεις μας , Γνώρισε όλα τα φορτία μας εκτός από το φορτίο της αμαρτίας , που Του επιφυλάχτηκε να το γνωρίσει σε μια τρομερή στιγμή συνταύτισης Του με την αμαρτία μας. Πείνασε και δίψασε . Κουράστηκε. Γνώρισε τη λύπη μας , γνώρισε και τη χαρά μας. Μπορούσε να κλάψει, μπορούσε να πονέσει για κείνους που αγαπά. 

Έκλαψε στο θέαμα της Ιερουσαλήμ και μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι δεν έκλαψε για τα κτίρια της Ιερουσαλήμ, ούτε καν γι τον όμορφο και επιβλητικό Ναό της . Η πόλη εκείνη δεν ήταν απλά το κέντρο μιας μακράς ιστορίας , αλλά ήταν το σπίτι ανθρώπινων υπάρξεων. Το καθένα από τα σπίτια της στέγαζε ανθρώπινες ψυχές, άντρες και γυναίκες , που είχαν δημιουργηθεί από  Αυτόν, κατ΄  εικόνα  και ομοίωση Του .  Ήταν γι΄ αυτούς  τους ανθρώπους  που έκλαψε . Ήξερε τον αγώνα τους. Ήξερε πόσο άδεια ήταν η ζωή τους , ήξερε πόσο μακριά ήταν από το Θεό και πως , χωρίς να το θέλουν , γέμιζαν τη ζωή τους με δυστυχία . ήξερε τον εγωισμό των πλουσίων ήξερε την πίκρα των φτωχών. Έβλεπε τις κούφιες απολαύσεις τους και την τυφλή τους δίψα για πράγματα που δεν μπορούσαν να τους δώσουν ικανοποίηση. Είδε την αισχύνη με την οποία η αμαρτία είχε τυλίξει τη ζωή τους, Και η καρδιά Του γέμισε με οίκτο γι΄ αυτούς, Το καθένα από τα σπίτια που διακρίνονταν εκεί στο βάθος είχε τη ιστορία του και ήταν ιστορία πόνου . Και στο θέαμα αυτό , εκεί από την καμπή του δρόμου η αγάπη Του για τον άνθρωπο ξαφνικά ξεχείλισε στην καρδιά Του και ο Χριστός έκλαψε.

Σαν κήρυκάς του ευαγγελίου αυτό είναι το μήνυμα που , περισσότερο από καθετί άλλο , θα ήθελα να φέρω στους ανθρώπους. Δεν είναι  αδιάφορος ο Θεός για σένα. Επειδή ο άνθρωπος τόσο συχνά είναι αδιάφορος για το Θεό , βρίσκεται στον πειρασμό να πιστέψει ότι και ο Θεός είναι αδιάφορος για αυτόν , Και κάποιες φορές, επειδή την καρδιά του την σκλήρυνε η αμαρτία και τρέφει εχθρικά αισθήματα για το Θεό, βρίσκει κάποια ευχαρίστηση να σκεφτεται ότι και ο Θεός έχει εχθρικά αισθήματα απέναντι του.

Ακριβώς το αντίθετο είναι η αλήθεια . Το θεμέλιο του ευαγγελίου είναι :  «Γιατί ο Θεός αγάπησε τον κόσμο με μια τέτοια αγάπη….». Εκείνος που έκλαψε για την Ιερουσαλήμ έχει μέσα στην καρδιά του τον ίδιο οίκτο την ίδια συμπάθεια , την ίδια αγάπη, το ίδιο ενδιαφέρον για κάθε άνθρωπο. Δε σας προσκαλώ λοιπόν να ανοίξετε τις καρδιές σας μπροστά σε ένα πέτρινο είδωλο που ούτε καν θα αντιληφτεί την παρουσία σας μπροστά του, Δε σας προσκαλώ να εμπιστευτείτε τη ζωή σας σε έναν απομακρυσμένο Θεό που δεν μπορεί να νιώσε το πρόβλημα σας τον πόνο σας τη λύπη σας , για τι ο Ίδιος ποτέ Του δε γνώρισε του θα πει λύπη . Σας προσκαλώ στον Υιό του Θεού που είναι συγχρόνως και ο Υιός του Ανθρώπου. Σε   Εκείνον που ήταν γνωστός ως ο άνθρωπος των θλίψεων και δόκιμος ασθενείας. Σε Εκείνον που έκλαψε για σας , Στο Μεγάλο Αρχιερέα  ο  οποίος ,  όπως λέει η Αγία Γραφή: «  Μπορεί να συμπαθήσει τις ασθένειες μας γιατί πειράχτηκε κατά πάντα όπως ακριβώς και εμείς χωρίς να αμαρτήσει».

Πότε έκλαψε

Παράδοξο λοιπόν , από πρώτη ματιά, αλλά και τόσο παρήγορο το θέαμα όταν θυμηθούμε ποιος ήταν Αυτός που έκλαψε. Ακόμα ίσως πιο παράδοξο το θέαμα όταν θυμηθούμε πότε έκλαψε . Έκλαψε όταν οι άλλοι χαίροντα, Έχυσε δάκρια λύπης όταν οι άλλοι έψαλλαν και γελούσαν . Ακριβώς όταν ο μικρός εκείνος θρίαμβος των μαθητών επρόκειτο να χτυπήσει την πιο ψηλή του νότα ακούστηκε η φωνή του Δασκάλου όχι για να ενωθεί με το άσμα της χαράς αλλά για να κλάψει. Ποσό παράτονος θα πρέπει να ήταν ο λυγμός εκείνος μέσα στο περιβάλλον εκείνο το γιορταστικό . Πόσο αταίριαστος με την ατμόσφαιρα εκείνη της χαράς. Και είμαι βέβαιος ότι θα πλήγωσε τα αισθήματα  μερικών από κείνους που μετείχαν στη γιορταστική εκείνη λαϊκή εκδήλωση .  Τι συνέβη λοιπόν;  Ήταν αυτό έλλειψε συμπάθειας εκ μέρους του Κυρίου; Υπήρξε μήπως σε αυτό το σημείο ο Κύριος κατώτερος   από τον απόστολο του , τον Παύλο, ο οποίος έδωσε την παραγγελία : «Να χαίρεστε με εκείνους που χαίρονται και να κλαίτε με εκείνους που κλαίνε »  ; Δεν αντιλήφθητε ο Κύριος ότι δεν ήταν καιρός κλάματος , αλλά  καιρός  χαράς   ; 

Η σημασία του κλάματος

Παράδοξο φαίνεται και όμως έχει κάποια βαθύτερη έννοια το γεγονός ότι το θέαμα της Ιερουσαλήμ , που έκανε τους μαθητές του Χριστού να  υψώσουν τη φωνή του θριάμβου, το ίδιο αυτό θέαμα έκανε τον Ιησού Χριστό να κλάψει. Και αυτό μας βοηθάει να ρίξουμε τώρα άλλη μία ματιά στην έννοια των δακρύων εκείνων . Άλλη μία φορά τα δάκρια του Χριστού είναι δάκρυα αποκάλυψης. Δεν είναι μόνο δάκρυα συμπάθειας, αλλά είναι ταυτόχρονα και δάκρυα ενός πολύ σοβαρού προμηνύματος.

Ουδέποτε θα άφηνε τον εαυτό Του ο Χριστός να κλάψει σε μια τέτοια χαρμόσυνη περίσταση, αν δεν ήξερε ότι υπήρχε κάτι το τρομερό για το οποίο δεν μπορούσε κανείς να μην κλάψει . Καθώς ατένιζε την Ιερουσαλήμ στην πρωινή της εκείνη ομορφιά με τη θεία Του πρόγνωση, ήξερε ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή περπατούσε πάνω στο έδαφος στο οποίο μετά από μία ακριβώς γενιά θα ήταν στρατοπεδευμένη  η 10^η   ρωμαϊκή λεγεώνα   , τμήμα της όλη στρατιωτικής δύναμης που θα πολιορκούσε την πόλη και θα μετέβαλε όλη εκείνη την ομορφιά σε στάχτη και ερείπια . Ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος γράφει ότι μετά την καταστροφή κανένας μέσα στη  σκηνή εκείνη του χάους και των ερειπίων δεν θα μπορούσε να αναγνωρίσει     τη βασιλίδα του Ισραήλ. Γράφει ότι , αν ένας Ισραηλίτης ερχόταν ξαφνικά στην πόλη όσο καλά και αν την ήξερε από πριν θα ρωτούσε: «Ποιο μέρος είναι αυτό;» Ο Χριστός είδε με το μάτι της πρόγνωσης όλη αυτήν την ερήμωση και την καταστροφή. Είδε τους χιλιάδες σταυρούς που θα κάλυπταν την πλαγιά του όρους των Ελαιών. Είδε τα αλλα εκείνα τα θλιβερά κοπάδια, των δούλων που θα οδηγούνταν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής και η καρδιά Του γέμισε από ανέκφραστη λύπη. Είδε την τρομερή εκείνη μεταμόρφωση . που θα συνέβαινε μέσα σε λίγα χρόνια και αυτό έφερε στα χείλη Του τις λέξεις εκείνες της θλίψης : «Μακάρι να είχες καταλάβει κι εσύ και μάλιστα τούτο τον καιρό που διέρχεσαι τα όσα θα συντελούσαν πραγματικά για την ειρήνη σου ;»

Δεν έχουμε εδώ άλλη μια αποκάλυψη του χαρακτήρα του Θεού;  Σκεφτόμαστε πολλές φορές ότι ο Θεός είναι Θεός αγάπης και ξεχνάμε ότι είναι και Θεός δικαιοσύνης. Δεν μπορούσε αυτός που έκλαψε για την Ιερουσαλήμ, Αυτός που την αγαπούσε τόσο πολύ, δεν μπορούσε σε μια χειρονομία της παντοδυναμίας Του να αποτρέψει τον κίνδυνο που απειλούσε την Ιερουσαλήμ , αντί να χύνει δάκρυα;

Δε θα μπορούσε ο Παντοδύναμος Αυτός να εκδηλώσει την Αγάπη Του με έναν πρακτικότερο τρόπο;

Πολλές φορές και με διάφορες μορφές το ακούμε το ερώτημα αυτό γύρω μας. Μπορεί ο Θεός που είναι Θεός αγάπης, να τιμωρήσει;  Μπορεί ο Θεός που είναι θεός ελέους να αφήσει  τα πλασματά Του να υποστούν την αιώνια τιμωρία ;     Αυτού του είδους η ερώτησε πιάνεται από την αγάπη , από το έλεος του Θεού και αγνοεί και παραμερίζει τη δικαιοσύνη Του και μας παρουσιάζει έτσι ένα Θεό παραμορφωμένο και ακρωτηριασμένο .

Ο Θεός είναι αγάπη , αλλά δεν είναι μόνο αγάπη. Είναι γεμάτος έλεος αλλά δεν έχει μόνο έλεος. Είναι πρόσωπο ο Θεός και ένα πρόσωπο δεν αποτελείται μόνο από μια παρατραβηγμένη ιδιότητα , αλλά από την ισορροπημένα συνεργασία όλων των ιδιοτήτων, Κατά συνέπεια ο Θεός δεν μπορεί να αφήσει την αγάπη Του να εξοντώσει την αγιότητα Του. Δεν μπορεί να αφήσει το έλεος Του να εξουδετερώσει την δικαιοσύνη Του.

Βρισκόμαστε πολλές φορές στον κίνδυνο να βλέπουμε το Χριστό μόνο κάτω από το φώς εκείνων των περιστάσεων , κατά τις οποίες εκδήλωσε την   τρυφερότητα και την αγάπη Του. Ψάλλουμε : «Θέλω να ακολουθήσω τον πράο Ιησού» και λησμονούμε ότι δεν ήταν μόνο πράος ο Ιησούς. Αυτή ήταν η μία πλευρά της προσωπικότητας Του. Υπήρχε όμως και η άλλη η αυστηρότερη πλευρά. ¨Ήταν ο πράος Ιησούς που δύο φορές κατά το διάστημα της επίγειας ζωής Του πήρε μαστίγιο και έδιωξε από το Ναό εκείνους που τον οίκο του Θεού τον είχαν μεταβάλλει σε κέντρο εμπορικών συναλλαγών. ¨Ήταν ο πράος  Ιησούς που επανειλημμένα μεταχειρίστηκε δριμεία γλώσσα εναντίον οποιοσδήποτε μορφής αμαρτία τύχαινε να αντικρίσει το μάτι Του. Ήταν αυτός ο ίδιος Ιησούς έκλαψε για την Ιερουσαλήμ , ο Οποίος είπε ότι κατ τη δεύτερη έλευση Του θα καθίσει σαν δικαστής και θα χωρίσει τους ανθρώπους καθώς χωρίζει ο βοσκός τα πρόβατα από τα ερίφια και θα πει στους προς τα αριστερά Του  : «Φύγετε από νένα , οι καταραμένοι , στο πυρ το αιώνιο , το ετοιμασμένο για το διάβολο και για τους αγγέλους Του  ».

Ο Χριστός έκλαψε , έκλαψε για την τρομερή τύχη που περίμενε την πόλη της Ιερουσαλήμ. Κλαίει από αγάπη για την ακόμα τρομερότερη τύχη που περιμένει κάθε αμετανόητη ψυχή.

Για ποιους έκλαψε

Είδαμε ποιος ήταν Αυτός που έκλαψε. Είδαμε πότε έκλαψε. Και τώρα δύο τελευταίες λέξεις για το ερώτημα : «Γα ποιους έκλαψε;»

Μερικά από τα λόγια που απήυθηνε ο Κύριος εκείνη τη μέρα  μέσα από τα δάκρυα του στην Ιερουσαλήμ θα μας βοηθήσουν να ξεχωρίσουμε εκείνους για τους οποίους ιδιαίτερα έκλαψε ο Χριστός . Είπε στην Ιερουσαλήμ  : «Μακάρι να είχες καταλάβει και εσύ και μάλιστα τούτο τον καιρό που διέρχεσαι τα όσα θα συντελούσαν πραγματικά για την ειρήνη σου !» . Μακάρι να είχες καταλάβει και εσύ τα όσα θα συντελούσαν πραγματικά για την ειρήνη σου. Όμως δεν τον κατάλαβες.

Αυτό είναι το μεγάλο παράπονο του Ιησού. Ότι οι άνθρωποι  που είχαν τις μεγαλύτερες  ευκαιρίες  να Τον γνωρίσουν , έμειναν αδιάφοροι για Αυτόν. ‘Ότι οι άνθρωποι που τους έβαλε σε προνομιούχο θέση απέναντι των άλλων για να έρθουν σε στενότερη επαφή μαζί Του, ούτα καν Τον αντιληφθηκαν όταν τους επισκέφτηκε . Δε γνώρισαν τον καιρό της επίσκεψης Του.   Και ακριβώς για αυτούς έκλαψε εκέινο το πρωί ο Χριστός. Έκλαψε για τη Ιερουσαλήμ και για τους ανθρώπους που σαν τη Ιερουσαλήμ έιχαν ιδιαίτερες ξεχωριστές ευκαιρίες να τον γνωρίσουν , για ανθρώπους που κατά έναν ιδιαίτερο τρόπο τους επισκέφτηκε στο σπίτι τους και αυτοί έμειναν αδιάφοροι , δεν ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση της αγάπης Του, Για αυτούς έκλαψε ο Χριστός.

Αδελφοί μου , αντιληφθήκατε τις επισκέψεις Του; Όταν ήρθε και χτύπησε την πόρτα μας – και το έκανε πολλές φορές- όταν σε διάφορες περιστάσεις και με διάφορες ευκαιρίες προσπάθησε να μπει στη ζωή μας και να μας δώσει τη φιλία Του , τη συντροφιά Του , τη σωτηρία Του ,ανταποκριθήκαμε στην αγάπη Του αυτή;

Οι επισκέψεις δε θα διαρκέσουν για πάντα. Εκείνη η επίσκεψη στην Ιερουσαλήμ  ήταν πια η τελευταία και για αυτό έκλαψε ο Χριστός. Υπάρχει η παράδοση ότι , όταν τα στρατεύματα του Τίτου πολιορκούσαν την Ιερουσαλήμ , λίγο πριν πέσει ένα φτερούγισμα ακούστηκε μια νύχτα πάνω από το Ναό. Και ερμηνεύτηκε τότε αυτό ως ένας απαίσιος οιωνός  : ήταν το Πνεύμα του Θεού που , πριν την επικείμενη πτώση της πόλης. Φτερούγισε μακρά . Στην πραγματικότητα είχε ακουστεί ένα φτερούγισμα . αλλά πολύ πιο πριν. Στην τελευταία Του εκείνη επίσκεψη στο Ναό είπε ο Κύριος στο λαό:  «Δείτε τώρα που αφήνεται έρημος ο οίκος σας». Δε γνωρίσατε τον καιρό της επίσκεψης  Μου. Δε με αναγνωρίσατε όταν επανειλημμένα σας επισκέφτηκα και τώρα αφήνεται ο οίκος  έρημος.

Πόσο θλιβερή μια τέτοια τύχη ανθρώπων , που είχαν την ευκαιρία να συνάψουν σχέσεις φιλίας με το Χριστό . Κανείς σας να μην έχει τέτοια τύχη, Σε κανενός μας τη ζωή να μην ακουστεί το φοβερό εκείνο φτερούγισμα . Για σένα και για μένα αδελφέ μου , έκλαψε ο Χριστός

Ο επισκέπτης Χριστός

Ο επισκέπτης Χριστός
Ναι  Στέκομαι τώρα μπρος στην πόρτα και κτυπάω . Αν κανείς με ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει την πόρτα θα μπω στο σπίτι του και θα δειπνήσω μαζί του , και αυτός μαζί μου .

Όταν  ζούσε εδώ κάτω ο Κύριος μας, πολλές παραβολές χρησιμοποίησε για να δώσει στους ακροατές Του κατά τρόπο πιο εύκολο τη διδασκαλία Του . Εικόνες όμορφες δανείστηκε από τους αγρούς   , από την αγορά , από τη ζωή του σπιτιού , και τι εικόνες αυτές τις έκανε παραθυράκια , από τα οποία χύθηκε μέσα στο νου και την καρδιά των ακροατών Του το φώς της διδασκαλίας Του. Και ήταν χάρη σε αυτές τις παραβολές  που όχι μονάχα εκείνοι οι ακροατές μα κι εμείς μπορέσαμε να καταλάβουμε και να αφομοιώσουμε μερικά σπουδαία κομμάτια της διδασκαλίας του Κυρίου μας που διαφορετικά θα μας έμεναν ίσως σκοτεινά.

Μια πόρτα και ένα τραπέζι

Η τελευταία παραβολή που είπε ο Κύριος μας είναι ίσως η πιο σύντομη από όλες , αλλά ίσως είναι και η πιο όμορφη. Και την παραβολή αυτή δεν την είπε ο Κύριος στις μέρες της Γαλιλαίας . Αυτήν την παραβολή τη επιφύλαξε για το ξερονήσι της Πάτμου. Όχι τις μέρες της ταπείνωσης του αλλά τις μέρες της δόξας Του , όταν φανερώθηκε στον εξόριστο μαθητή Του στο ξερονήσι της Πάτμου και του έδωσε τα μεγάλα  εκείνα μηνύματα για τις εφτά εκκλησίες της Ασίας , τότε την είπε και σε αυτό το μήνυμα πρόσθεσε την όμορφη αυτή παραβολή . Να Στέκομαι τώρα μπρος στην πόρτα και χτυπώ . Αν κανείς ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει την πόρτα θα μπω στο σπίτι του και θα δειπνήσω μαζί του , κι αυτός μαζί μου . Μια μικρή , σύντομη παραβολή που αποτελείται από μια όμορφη διπλή εικόνα  . Το εξωτερικό και το εσωτερικό ενός σπιτιού . Αυτή είναι η εικόνα που αποτελεί την παραβολή μας , Ή να θέλαμε κάπως διαφορετικά να τιτλοφορήσουμε τα δύο αυτά τμήματα της παραβολής μας θα τους δίναμε τον τίτλο : «Μια πόρτα και ένα τραπέζι. »

 Απλή , πολύ απλή η εικόνα . Πολύ οικεία και πολύ ταπεινά τα σύμβολα . ΄Ετσι ακολουθεί αυτή η τελευταία παραβολή του Κυρίου μας τα χνάρια των προηγούμενων παραβολών Του. Πάντα απλά και ταπεινά ήταν τα υλικά  με τα οποία ο Κύριος μας ζωγράφιζε τις εικόνες  Του και συνέθετε τις παραβολές Του. Και σε αυτή την τελευταία Του παραβολή ασφαλώς δε θα μπορούσε να διαλέξει απλούστερα και ταπεινότερα στοιχεία για να ζωγραφίσει την εικόνα Του : μια πόρτα και ένα τραπέζι, Και όμως , ίσως δεν υπάρχουν μαθήματα σπουδαιότερα στην πνευματική ζωή από αυτά που μας έδωσε ο Κύριος μας με αυτήν την τελευταία Του παραβολή.

Διπλή η εικόνα όπως είπαμε διπλό και το μάθημα που έχουμε να πάρουμε από την παραβολή αυτή Κι εκείνο που κάνει το μάθημα αυτό ιδιαίτερα πολύτιμα και ιδιαίτερα χρήσιμο είναι ότι με αυτήν την τελευταία παραβολή Του ο Κύριός μας ανατρέπει δύο πολύ διαδεδομένες , δύο πολύ βαθιά ριζωμένες πλάνες σε σχέση με τη χριστιανική ζωή, Η πόρτα ανατρέπει τη μια πλάνη, το τραπέζι ανατρέπει την άλλη. Στο λίγο λοιπόν χώρο που έχουμε στη διάθεση μας ας προσπαθήσουμε όσο μπορούμε καλύτερα και τις δύο αυτές πλάνες να τις δούμε και ακόμα να δούμε πως , η διπλή  αυτή εικόνα της παραβολής ανατρέπει τελείως τις πλάνες αυτές . Και πρώτα το εξωτερικό του σπιτιού . Πρώτα η πόρτα. Το σπίτι τι συμβολίζει , δεν είναι δύσκολο να το μαντέψει κανείς . Είναι η ζωή της σχέσης του ανθρώπου με το Θεό. Και η πόρτα και αυτή δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε τι συμβολίζει . Είναι η έναρξη , είναι η αρχή της ζωής αυτής . Από την πόρτα μπαίνει κανείς στο σπίτι . Κι εδώ ακριβώς στην έναρξη, στην αρχή της σχέσης, στην πόρτα του σπιτιού παίρνουμε την πρώτη μας μεγάλη έκπληξη. Γιατί , παρατηρείστε καλύτερα ποιος είναι εκείνος που στέκεται υπομονετικά μπροστά στην πόρτα και χτυπάει και ζητάει να μπει.

Στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο υπάρχει μια όμορφη εικόνα έργο του περίφημου ζωγράφου Holman Hunt. Παριστάνει η εικόνα μια πόρτα κλειστή, Έχει για πολύ καιρό μείνει κλειστή.

Τόσο καιρό που μπροστά στην πόρτα έχουν βλαστήσει αγκάθια και θάμνοι και οι μεντεσέδες της πόρτας έχουν καταφανή τα σημάδια της σκουριάς. Και μπροστά στην πόρτα στέκεται κάποιος και περιμένει και χτυπά. Το φώς το γλυκό που φωτίζει το κεφάλι του επισκέπτη , σε πληροφορεί αμέσως ποιος είναι αυτός. Είναι ο Χριστός.  

Ποιος χτυπά την πόρτα

Αυτή όπως είπα είναι η πρώτη έκπληξη που παίρνουμε από τη διπλή εικόνα της παραβολής μας. Εμείς ως τώρα νομίζαμε ότι  τα πράγματα είχαν ακριβώς την αντίστροφη τάξη.

Κατά κάποιον τρόπο, προφανώς από λανθασμένη μελέτη της Αγίας Γραφής, είχαμε αφήσει να σχηματιστεί μέσα μας η εντύπωση ότι η πόρτα η κλειστή είναι η πόρτα του Θεού κι εκείνος που στέκεται έξω και χτυπά είναι ο άνθρωπος , ο δυστυχισμένος άνθρωπος  που  μετανόησε για την αμαρτία του και ήρθε στην πόρτα  του  Θεού επιζητώντας τη συντροφιά , το έλεος , τη συγχώρηση, την αγάπη Του και βρήκε την πόρτα κλειστή και κλειστή μένει η πόρτα . Και ο Θεός από μέσα δεν απαντά , παρά μονάχα όταν δει ότι αρκετά μεγάλωσε η λύπη μέσα στην καρδιά του ανθρώπου για τη αμαρτία του και η μετάνοια και ο πόθος για τη σωτηρία και η πίστη , και μονάχα τότε σηκώνεται ο Θεός και ανοίγει στο φτωχό αμαρτωλό την πόρτα του σπιτιού Του .

Πόσο είχαμε γελαστεί!. Και πόσο ριζικά ανατρέπει την αντίληψη μας για το Θεό και για τη χριστιανική ζωή η τελευταία αυτή παραβολή του Κυρίου μας. Η πόρτα είναι πραγματικά κλειστή . Και κάποιος με υπομονή εξακολουθεί να χτυπάει .  Η πόρτα όμως η κλειστή δεν είναι η πόρτα του Θεού , αλλά η πόρτα του ανθρώπου κι Εκείνος που χτυπάει είναι ο Χριστός

  Θα μπορούσαμε τώρα, αν θέλαμε να μπλέξουμε σε θεολογική συζήτηση πάνω στο δόγμα του θείου προορισμού και να χάσουμε εντελώς και το νόημα και την ωφέλεια της παραβολής, Ας το αποφύγουμε αυτό. Ας μείνουμε αντιμέτωποι απλά με το γεγονός που σαφώς αναμφισβήτητα προκύπτει από την τελευταία   αυτή παραβολή του Κυρίου μας ότι , αν τυχόν ως τώρα δεν γνωρίσαμε τη χριστιανική ζωή και δεν απολαύσαμε την ομορφιά της, αυτό δε συνέβη διότι για πολύ καιρό χτυπούσαμε την πόρτα του Θεού κι Εκείνος δε μας άνοιγε αλλά γιατί για πολύ καιρό ο  Θεός χτυπούσε την πόρτα τη δική  μας κι εμείς Του αρνηθήκαμε την είσοδο  .

Πόσες φορές την ίδια αυτή μεγάλη αλήθεια προσπάθησε ο Χριστός να μας τη διδάξει , όταν ζούσε εδώ κάτω. Μιλώντας κάποτε με τους Ιουδαίους στην Ιερουσαλήμ , αυτό το παράπονο άφησε να βγει από τα χείλη Του. Τους είπε : «Αλλά εσείς δε θέλετε να έρθετε σε μένα , για να έχετε ζωή » . Και την τελευταία εκείνη εβδομάδα της ζωής Του , όταν αντίκρισε από μακριά την Ιερουσαλήμ, το ίδιο αυτό παράπονο ξεχείλισε από την καρδιά Του . Μια αφορά δάκρυσε πλάι στον τάφο Λαζάρου. Τώρα όμως έκλαψε .  Και το κλάμα Του ήταν το ξεχείλισμα αυτού του ίδιου παραπόνου. : «Ιερουσαλήμ,  Ιερουσαλήμ    »  , είπε , καθώς αντίκρισε από μακριά την ιερή πόλη, «Ιερουσαλήμ,  πόσες φορές δεν προσπάθησα να μαζέψω τα παιδιά σου κοντά μου, όπως η όρνιθα μαζεύει τα κλωσσόπουλα της κι εσείς  δε θελήσατε  »!

Τίνος είναι η ευθύνη

Και αυτό μας δείχνει ότι δική μας εξ ολοκλήρου είναι η ευθύνη για το αν θα απολαύσουμε η δε θα απολαύσουμε τη ζωή της σχάσης μας με το Θεό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μπορούσε ο Θεός να μας απαλλάξει από την ευθύνη αυτή. Θα μπορούσε ο Χριστός να εισβάλει μέσα στη ζωή μας αντί να στέκεται έξω στην πόρτα και να χτυπά. Θα μπορούσε ο Χριστός να παραβιάσει την είσοδο της ζωής μας και με τα κυριαρχικά του δικαιώματα να μπει μέσα και να αναλάβει τη διοίκηση . Παραβιάζοντας όμως με τέτοιον τρόπο την είσοδο της ζωής μας , θα κατέστρεφε ο Χριστός την προσωπικότητα μας και από κείνη τη στιγμή θα παύαμε να είμαστε άνθρωποι.

Εκείνο που με κάνει να είμαι άνθρωπος, είναι το ότι το κλειδί της πόρτας της ζωής  μου το κρατώ εγώ στα χέρια μου και να θέλω ανοίγω στο Χριστό ή δεν του ανοίγω. Και αυτό ακριβώς είναι εκείνο που και για μένα και για το Χριστό δίνει τη μεγάλη  της αξία στη χριστιανική ζωή ότι είναι μια ζωή στην οποία μπήκε ελεύθερα , αβίαστα και χωρίς εξωτερική πίεση.

Όταν ο ζωγράφος Holman Hunt  τελείωσε την όμορη εκείνη εικόνα του, πριν ακόμα την εκθέσει σε δημόσια θεά , προσκάλεσε ένα στενό του φίλο στο εργαστήρι του ντ τη δει . Ο φίλος του έμεινε για κάμποσα  λεπτά  σιωπηλός παρατηρώντας τη γλυκιά φυσιογνωμία του Χριστού, τη βαριά σκουριασμένη πόρτα, τις τσουκνίδες και ξαφνικά είπε : «  Hunt  έκανες ένα τρομερό λάθος ! Ζωγράφισες μια πόρτα χωρίς πόμολο! », «Μα δεν είναι λάθος» αποκρίθηκε ο Hunt  «Αυτή η πόρτα δεν έχει πόμολο απ΄ έξω. Το πόμολο είναι από μέσα». Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια που μας δίδαξε ο Χριστός με την τελευταία παραβολή Του.Ότι το πόμολο είναι από μέσα.  Ότι το πόμολο είναι από μέσα .  ¨Ότι στα δικά μας χέρια είναι η εκλογή. ¨ότι εμείς έχουμε και το δικαίωμα και την ευθύνη να απολαύσουμε τη συντροφιά του Θεού ή για πάντα  να μείνουμε μακριά Του.

Και θα ήθελα τώρα, πριν απομακρυνθούμε από την πρώτη αυτή εικόνα της παραβολής μας , πριν απομακρυνθούμε από την πόρτα , να ρωτήσω τον καθένα σας. : « Εσύ φίλε την πόρτα την άνοιξες ;»    Μήπως ακόμα κρατάς το Χριστό έξω από τη ζωή σου ;   Τους λόγου για τους οποίους τυχόν δεν άνοιξες την πόρτα ακόμα , δεν θέλω να τους εξετάσω εσύ τους ξέρεις καλύτερα. Εκείνο όμως που θέλω να κάνω είναι να σε προτρέψω με πολλή αγάπη να το κάνεις αυτό, τώρα που ξανακούστηκε το χτύπημα του Χριστού στην πόρτα σου. Μην αναβάλεις περισσότερο την απόφαση  σου. Τώρα , εδώ με μια σιωπηλή προστυχή πες στο Χριστό  : «Χριστέ μου, Σου ανοίγω την πόρτα της καρδιάς μου . Έλα μέσα. Πάρε τα κλειδιά. Πάρε τη ζωή μου. Κάνε με δικό Σου. Την αμαρτία μου συγχώρησε Την. Την καρδιά μου πλύνε τη με το αίμα Σου και από τώρα και για πάντα κάνε με δικό Σου »

Το στρωμένο τραπέζι

Το εσωτερικό του σπιτιού μας δίνει τη δεύτερη έκπληξη, γιατί μέσα στο σπίτι αυτό ένα τραπέζι είναι στρωμένο κι ένα γεύμα λαμβάνει χώρα . Και αυτό ανατρέπει πράγματι μια πολύ διαδεδομένη και πολύ βαθιά ριζωμένη πλάνη σε σχέση με τη χριστιανική ζωή. Τη χριστιανική ζωή ο πολύς κόσμος τη θεωρεί σαν μια ζωή μισοσκότεινη , αποξενωμένη από το φώς και τη χαρά , μια ζωή ασκητική που κινείται μέσα σε έναν κύκλο απαγορεύσεων και στερήσεων και που δεν  μπορεί  και δεν πρέπει να απολαύσει τις χαρές αυτής της ζωής.

Αν ζωγράφιζε ο κόσμος μια εικόνα της χριστιανικής ζωής, πολύ αμφίβολο  είναι αν ως σύμβολο της ζωής θα διάλεγε ένα τραπέζι. Και όμως , ο Χριστός με επιμονή διαλέγει το τραπέζι ως σύμβολο το πιο ακριβές ,τα ζωής που προσφέρει στον άνθρωπο. Σε μια από  τις παραβολές Του, τη ζωή αυτή όχι απλά με τραπέζι την παρομοιάζει , αλλά μάλιστα με τραπέζι γάμου και κάνει τη χαρά πιο μεγάλη , που να ξεχειλίζει γύρω από ένα τραπέζι γάμου , να είναι το σύμβολο της χριστιανικής ζωής , Και συνεχώς ο Χριστός  διακήρυττε, όταν ζούσε εδώ κάτω , ότι σε εκείνον που θα έρθει κοντά Του, ψωμί θα δώσει τια να χορτάσει την πείνα του και νερό θα δώσει για να σβήσει τη δίψα του, σύμβολα αυτά   της βαθιάς ικανοποίησης που προσφέρει στον άνθρωπο η σχέση του με το Χριστό . Την πιο ιερή τελετή της εκκλησίας Του γύρω από ένα τραπέζι την θέσπισε πάλι και πάνω στο τραπέζι αυτό υπάρχει ψωμί και κρασί , σύμβολα όχι μονάχα του σώματος και του αίματος του Κυρίου , αλλά σύμβολα ακόμα της ικανοποίησης των βαθύτερων αναγκών του ανθρώπου που δίνει ο Χριστός με το ψωμί Του το πνευματικό, και της χαράς που δίνει το κρασί της νέας ζωής , Και τώρα , σε αυτήν την τελευταία Του παραβολή , το τραπέζι πάλι διάλεξε ο Χριστός για να δείξει τι θα λάβει χώρα , όταν μπει Εκείνος στην καρδιά του ανθρώπου.

Ο Μεγάλος Φιλοξενούμενος

Και παρατηρείστε πως το διατυπώνει ο Κύριος μας . Όταν γίνει αυτό το θαύμα της αναγέννησης, δε θα καθίσει ο άνθρωπος στο τραπέζι του Χριστού , αλλά ο Χριστός θα καθίσει στο τραπέζι του ανθρώπου. Πόσο μεγάλη τιμή αυτή, Στο τραπέζι της ζωής μου να καθίσει ο Χριστός! Στο τραπέζι της ζωής μου να  φιλοξενήσω το Χριστό. Και αυτό τίποτα άλλο  δε σημαίνει παρά ότι δεν είναι μονομερής η χαρά που ακλουθεί το θαύμα της αναγέννησης. Δεν είναι μονόπλευρη η ικανοποίηση της ανάγκης, αλλά ότι κατά ένα μυστήριο που ο νους μας δεν μπορεί να το ξεδιαλύνει , ορισμένες ανάγκες και του ίδιου του Θεού ικανοποιούνται στο τραπέζι της ανθρώπινης συντροφιάς που στρώνεται με το θαύμα της αναγέννησης. Και κάθεται έτσι ο Χριστός στο τραπέζι του ανθρώπου ως φιλοξενούμενος   έχει τη συνήθεια να μεταβάλλεται σε οικοδεσπότη, Θυμάστε πως συνάντησε τη μέρα της Ανάστασης εκείνους τους δύο που προχωρούσαν προς τους Εμμαούς . Θυμάστε πως χωρίς να Τον αναγνωρίσουν, Τον προσκάλεσαν στο σπίτι τους και φιλοξενούμενος αυτός των μαθητών Του κάθισε στο τραπέζι τους, Και όμως το θυμάστε , ήταν ο φιλοξενούμενος που πήρε το ψωμί  και το έκοψε και το μοίρασε. Χωρίς ακόμα να έχουν αντιληφτεί ποιος ήταν , παραχώρησαν οι δύο εκείνοι στο φιλοξενούμενου τους τη θέση του οικοδεσπότη. Το ίδιο και στο γάμο της Κανά . Φιλοξενούμενος ήταν ο Χριστός και όμως Αυτός έδωσε το κρασί για το γάμο εκείνο. Φιλοξενούμενος κι συγχρόνως ουράνιος οικοδεσπότης. Και αυτό γίνεται πάντοτε , όταν ένας άνθρωπος ανοίξει την πόρτα της καρδιάς του και πει στο Χριστό : «Έλα στο τραπέζι μου και θα σου δώσω το καλύτερο που έχω», ο Χριστός έρχεται και δίνει στον άνθρωπο αυτό το καλύτερο που έχει Εκείνος.  Το τραπέζι είναι στρωμένο  σε κάθε καρδιά που άνοιξε την πόρτα της , Και το τραπέζι αυτό είναι σύμβολο ενός άλλου τραπεζιού που θα στρωθεί εκεί πάνω μια μεγάλη μέρα . Αυτό το τραπέζι εδώ κάτω είναι σαν το τραπέζι του πρώτου εκείνου Πάσχα στη Αίγυπτο που οι ισραηλίτες τη βραδιά της απελευθέρωσης τους με τις ζώνες ζωσμένες και τα ραβδιά τους στο χέρι , έφαγαν το γεύμα έτοιμοι να ξεκινήσουν . Το άλλο το ουράνιο τραπέζι μάλλον μοιάζει  με το πρόγευμα που είχε ο Χριστός στην ακρολιμνιά της Τιβεριάδας. Κάθισαν όλοι γύρω από τη φωτιά και έφαγαν από τα ψάρια που είχαν φέρει οι μαθητές. Εκεί πάνω σε εκείνο το μεγάλο τραπέζι , το ίδιο θα επαναληφθεί εκεί θα προσφέρει ο Χριστός σους δικούς Του εκείνα τα οποία μάτι δεν είδε και αφτί δεν άκουσε και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβηκαν αλλά θα τους πει : « Φέρτε και αυτά που ετοιμάσατε εσείς εκεί κάτω στη Γή. Φέρτε τα τάλαντα που σας εμπιστεύτηκα. Φέρτε το προϊόν του κόπου σας για το όνομά μου και αυτό να το βάλουμε στο τραπέζι  να γίνει η χαρά πιο μεγάλη ». Εκείνου του τραπεζιού τη χαρά κανείς δεν μπορεί να φανταστεί και κανείς δεν μπορεί να περιγράψει .

Αυτή είναι η  τελευταία παραβολή του Κυρίου μας με τη διπλή της εικόνα . Με αυτήν την παραβολή αδελφέ μου , εσύ τι θα κάνεις ;

Μπορείς να αδιαφορήσεις μα η ζημιά σου θα είναι μεγάλη. Σε συμβουλεύω  να ανοίξεις την πόρτα , αν  ακόμα δεν την άνοιξες , Να στρώσεις το τραπέζι και ο χριστός το τραπέζι της ζωής σου θα τι γεμίσει με τα αγαθά του οίκου Του