Ο επισκέπτης Χριστός

Ο επισκέπτης Χριστός
Ναι  Στέκομαι τώρα μπρος στην πόρτα και κτυπάω . Αν κανείς με ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει την πόρτα θα μπω στο σπίτι του και θα δειπνήσω μαζί του , και αυτός μαζί μου .

Όταν  ζούσε εδώ κάτω ο Κύριος μας, πολλές παραβολές χρησιμοποίησε για να δώσει στους ακροατές Του κατά τρόπο πιο εύκολο τη διδασκαλία Του . Εικόνες όμορφες δανείστηκε από τους αγρούς   , από την αγορά , από τη ζωή του σπιτιού , και τι εικόνες αυτές τις έκανε παραθυράκια , από τα οποία χύθηκε μέσα στο νου και την καρδιά των ακροατών Του το φώς της διδασκαλίας Του. Και ήταν χάρη σε αυτές τις παραβολές  που όχι μονάχα εκείνοι οι ακροατές μα κι εμείς μπορέσαμε να καταλάβουμε και να αφομοιώσουμε μερικά σπουδαία κομμάτια της διδασκαλίας του Κυρίου μας που διαφορετικά θα μας έμεναν ίσως σκοτεινά.

Μια πόρτα και ένα τραπέζι

Η τελευταία παραβολή που είπε ο Κύριος μας είναι ίσως η πιο σύντομη από όλες , αλλά ίσως είναι και η πιο όμορφη. Και την παραβολή αυτή δεν την είπε ο Κύριος στις μέρες της Γαλιλαίας . Αυτήν την παραβολή τη επιφύλαξε για το ξερονήσι της Πάτμου. Όχι τις μέρες της ταπείνωσης του αλλά τις μέρες της δόξας Του , όταν φανερώθηκε στον εξόριστο μαθητή Του στο ξερονήσι της Πάτμου και του έδωσε τα μεγάλα  εκείνα μηνύματα για τις εφτά εκκλησίες της Ασίας , τότε την είπε και σε αυτό το μήνυμα πρόσθεσε την όμορφη αυτή παραβολή . Να Στέκομαι τώρα μπρος στην πόρτα και χτυπώ . Αν κανείς ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει την πόρτα θα μπω στο σπίτι του και θα δειπνήσω μαζί του , κι αυτός μαζί μου . Μια μικρή , σύντομη παραβολή που αποτελείται από μια όμορφη διπλή εικόνα  . Το εξωτερικό και το εσωτερικό ενός σπιτιού . Αυτή είναι η εικόνα που αποτελεί την παραβολή μας , Ή να θέλαμε κάπως διαφορετικά να τιτλοφορήσουμε τα δύο αυτά τμήματα της παραβολής μας θα τους δίναμε τον τίτλο : «Μια πόρτα και ένα τραπέζι. »

 Απλή , πολύ απλή η εικόνα . Πολύ οικεία και πολύ ταπεινά τα σύμβολα . ΄Ετσι ακολουθεί αυτή η τελευταία παραβολή του Κυρίου μας τα χνάρια των προηγούμενων παραβολών Του. Πάντα απλά και ταπεινά ήταν τα υλικά  με τα οποία ο Κύριος μας ζωγράφιζε τις εικόνες  Του και συνέθετε τις παραβολές Του. Και σε αυτή την τελευταία Του παραβολή ασφαλώς δε θα μπορούσε να διαλέξει απλούστερα και ταπεινότερα στοιχεία για να ζωγραφίσει την εικόνα Του : μια πόρτα και ένα τραπέζι, Και όμως , ίσως δεν υπάρχουν μαθήματα σπουδαιότερα στην πνευματική ζωή από αυτά που μας έδωσε ο Κύριος μας με αυτήν την τελευταία Του παραβολή.

Διπλή η εικόνα όπως είπαμε διπλό και το μάθημα που έχουμε να πάρουμε από την παραβολή αυτή Κι εκείνο που κάνει το μάθημα αυτό ιδιαίτερα πολύτιμα και ιδιαίτερα χρήσιμο είναι ότι με αυτήν την τελευταία παραβολή Του ο Κύριός μας ανατρέπει δύο πολύ διαδεδομένες , δύο πολύ βαθιά ριζωμένες πλάνες σε σχέση με τη χριστιανική ζωή, Η πόρτα ανατρέπει τη μια πλάνη, το τραπέζι ανατρέπει την άλλη. Στο λίγο λοιπόν χώρο που έχουμε στη διάθεση μας ας προσπαθήσουμε όσο μπορούμε καλύτερα και τις δύο αυτές πλάνες να τις δούμε και ακόμα να δούμε πως , η διπλή  αυτή εικόνα της παραβολής ανατρέπει τελείως τις πλάνες αυτές . Και πρώτα το εξωτερικό του σπιτιού . Πρώτα η πόρτα. Το σπίτι τι συμβολίζει , δεν είναι δύσκολο να το μαντέψει κανείς . Είναι η ζωή της σχέσης του ανθρώπου με το Θεό. Και η πόρτα και αυτή δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε τι συμβολίζει . Είναι η έναρξη , είναι η αρχή της ζωής αυτής . Από την πόρτα μπαίνει κανείς στο σπίτι . Κι εδώ ακριβώς στην έναρξη, στην αρχή της σχέσης, στην πόρτα του σπιτιού παίρνουμε την πρώτη μας μεγάλη έκπληξη. Γιατί , παρατηρείστε καλύτερα ποιος είναι εκείνος που στέκεται υπομονετικά μπροστά στην πόρτα και χτυπάει και ζητάει να μπει.

Στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο υπάρχει μια όμορφη εικόνα έργο του περίφημου ζωγράφου Holman Hunt. Παριστάνει η εικόνα μια πόρτα κλειστή, Έχει για πολύ καιρό μείνει κλειστή.

Τόσο καιρό που μπροστά στην πόρτα έχουν βλαστήσει αγκάθια και θάμνοι και οι μεντεσέδες της πόρτας έχουν καταφανή τα σημάδια της σκουριάς. Και μπροστά στην πόρτα στέκεται κάποιος και περιμένει και χτυπά. Το φώς το γλυκό που φωτίζει το κεφάλι του επισκέπτη , σε πληροφορεί αμέσως ποιος είναι αυτός. Είναι ο Χριστός.  

Ποιος χτυπά την πόρτα

Αυτή όπως είπα είναι η πρώτη έκπληξη που παίρνουμε από τη διπλή εικόνα της παραβολής μας. Εμείς ως τώρα νομίζαμε ότι  τα πράγματα είχαν ακριβώς την αντίστροφη τάξη.

Κατά κάποιον τρόπο, προφανώς από λανθασμένη μελέτη της Αγίας Γραφής, είχαμε αφήσει να σχηματιστεί μέσα μας η εντύπωση ότι η πόρτα η κλειστή είναι η πόρτα του Θεού κι εκείνος που στέκεται έξω και χτυπά είναι ο άνθρωπος , ο δυστυχισμένος άνθρωπος  που  μετανόησε για την αμαρτία του και ήρθε στην πόρτα  του  Θεού επιζητώντας τη συντροφιά , το έλεος , τη συγχώρηση, την αγάπη Του και βρήκε την πόρτα κλειστή και κλειστή μένει η πόρτα . Και ο Θεός από μέσα δεν απαντά , παρά μονάχα όταν δει ότι αρκετά μεγάλωσε η λύπη μέσα στην καρδιά του ανθρώπου για τη αμαρτία του και η μετάνοια και ο πόθος για τη σωτηρία και η πίστη , και μονάχα τότε σηκώνεται ο Θεός και ανοίγει στο φτωχό αμαρτωλό την πόρτα του σπιτιού Του .

Πόσο είχαμε γελαστεί!. Και πόσο ριζικά ανατρέπει την αντίληψη μας για το Θεό και για τη χριστιανική ζωή η τελευταία αυτή παραβολή του Κυρίου μας. Η πόρτα είναι πραγματικά κλειστή . Και κάποιος με υπομονή εξακολουθεί να χτυπάει .  Η πόρτα όμως η κλειστή δεν είναι η πόρτα του Θεού , αλλά η πόρτα του ανθρώπου κι Εκείνος που χτυπάει είναι ο Χριστός

  Θα μπορούσαμε τώρα, αν θέλαμε να μπλέξουμε σε θεολογική συζήτηση πάνω στο δόγμα του θείου προορισμού και να χάσουμε εντελώς και το νόημα και την ωφέλεια της παραβολής, Ας το αποφύγουμε αυτό. Ας μείνουμε αντιμέτωποι απλά με το γεγονός που σαφώς αναμφισβήτητα προκύπτει από την τελευταία   αυτή παραβολή του Κυρίου μας ότι , αν τυχόν ως τώρα δεν γνωρίσαμε τη χριστιανική ζωή και δεν απολαύσαμε την ομορφιά της, αυτό δε συνέβη διότι για πολύ καιρό χτυπούσαμε την πόρτα του Θεού κι Εκείνος δε μας άνοιγε αλλά γιατί για πολύ καιρό ο  Θεός χτυπούσε την πόρτα τη δική  μας κι εμείς Του αρνηθήκαμε την είσοδο  .

Πόσες φορές την ίδια αυτή μεγάλη αλήθεια προσπάθησε ο Χριστός να μας τη διδάξει , όταν ζούσε εδώ κάτω. Μιλώντας κάποτε με τους Ιουδαίους στην Ιερουσαλήμ , αυτό το παράπονο άφησε να βγει από τα χείλη Του. Τους είπε : «Αλλά εσείς δε θέλετε να έρθετε σε μένα , για να έχετε ζωή » . Και την τελευταία εκείνη εβδομάδα της ζωής Του , όταν αντίκρισε από μακριά την Ιερουσαλήμ, το ίδιο αυτό παράπονο ξεχείλισε από την καρδιά Του . Μια αφορά δάκρυσε πλάι στον τάφο Λαζάρου. Τώρα όμως έκλαψε .  Και το κλάμα Του ήταν το ξεχείλισμα αυτού του ίδιου παραπόνου. : «Ιερουσαλήμ,  Ιερουσαλήμ    »  , είπε , καθώς αντίκρισε από μακριά την ιερή πόλη, «Ιερουσαλήμ,  πόσες φορές δεν προσπάθησα να μαζέψω τα παιδιά σου κοντά μου, όπως η όρνιθα μαζεύει τα κλωσσόπουλα της κι εσείς  δε θελήσατε  »!

Τίνος είναι η ευθύνη

Και αυτό μας δείχνει ότι δική μας εξ ολοκλήρου είναι η ευθύνη για το αν θα απολαύσουμε η δε θα απολαύσουμε τη ζωή της σχάσης μας με το Θεό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μπορούσε ο Θεός να μας απαλλάξει από την ευθύνη αυτή. Θα μπορούσε ο Χριστός να εισβάλει μέσα στη ζωή μας αντί να στέκεται έξω στην πόρτα και να χτυπά. Θα μπορούσε ο Χριστός να παραβιάσει την είσοδο της ζωής μας και με τα κυριαρχικά του δικαιώματα να μπει μέσα και να αναλάβει τη διοίκηση . Παραβιάζοντας όμως με τέτοιον τρόπο την είσοδο της ζωής μας , θα κατέστρεφε ο Χριστός την προσωπικότητα μας και από κείνη τη στιγμή θα παύαμε να είμαστε άνθρωποι.

Εκείνο που με κάνει να είμαι άνθρωπος, είναι το ότι το κλειδί της πόρτας της ζωής  μου το κρατώ εγώ στα χέρια μου και να θέλω ανοίγω στο Χριστό ή δεν του ανοίγω. Και αυτό ακριβώς είναι εκείνο που και για μένα και για το Χριστό δίνει τη μεγάλη  της αξία στη χριστιανική ζωή ότι είναι μια ζωή στην οποία μπήκε ελεύθερα , αβίαστα και χωρίς εξωτερική πίεση.

Όταν ο ζωγράφος Holman Hunt  τελείωσε την όμορη εκείνη εικόνα του, πριν ακόμα την εκθέσει σε δημόσια θεά , προσκάλεσε ένα στενό του φίλο στο εργαστήρι του ντ τη δει . Ο φίλος του έμεινε για κάμποσα  λεπτά  σιωπηλός παρατηρώντας τη γλυκιά φυσιογνωμία του Χριστού, τη βαριά σκουριασμένη πόρτα, τις τσουκνίδες και ξαφνικά είπε : «  Hunt  έκανες ένα τρομερό λάθος ! Ζωγράφισες μια πόρτα χωρίς πόμολο! », «Μα δεν είναι λάθος» αποκρίθηκε ο Hunt  «Αυτή η πόρτα δεν έχει πόμολο απ΄ έξω. Το πόμολο είναι από μέσα». Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια που μας δίδαξε ο Χριστός με την τελευταία παραβολή Του.Ότι το πόμολο είναι από μέσα.  Ότι το πόμολο είναι από μέσα .  ¨Ότι στα δικά μας χέρια είναι η εκλογή. ¨ότι εμείς έχουμε και το δικαίωμα και την ευθύνη να απολαύσουμε τη συντροφιά του Θεού ή για πάντα  να μείνουμε μακριά Του.

Και θα ήθελα τώρα, πριν απομακρυνθούμε από την πρώτη αυτή εικόνα της παραβολής μας , πριν απομακρυνθούμε από την πόρτα , να ρωτήσω τον καθένα σας. : « Εσύ φίλε την πόρτα την άνοιξες ;»    Μήπως ακόμα κρατάς το Χριστό έξω από τη ζωή σου ;   Τους λόγου για τους οποίους τυχόν δεν άνοιξες την πόρτα ακόμα , δεν θέλω να τους εξετάσω εσύ τους ξέρεις καλύτερα. Εκείνο όμως που θέλω να κάνω είναι να σε προτρέψω με πολλή αγάπη να το κάνεις αυτό, τώρα που ξανακούστηκε το χτύπημα του Χριστού στην πόρτα σου. Μην αναβάλεις περισσότερο την απόφαση  σου. Τώρα , εδώ με μια σιωπηλή προστυχή πες στο Χριστό  : «Χριστέ μου, Σου ανοίγω την πόρτα της καρδιάς μου . Έλα μέσα. Πάρε τα κλειδιά. Πάρε τη ζωή μου. Κάνε με δικό Σου. Την αμαρτία μου συγχώρησε Την. Την καρδιά μου πλύνε τη με το αίμα Σου και από τώρα και για πάντα κάνε με δικό Σου »

Το στρωμένο τραπέζι

Το εσωτερικό του σπιτιού μας δίνει τη δεύτερη έκπληξη, γιατί μέσα στο σπίτι αυτό ένα τραπέζι είναι στρωμένο κι ένα γεύμα λαμβάνει χώρα . Και αυτό ανατρέπει πράγματι μια πολύ διαδεδομένη και πολύ βαθιά ριζωμένη πλάνη σε σχέση με τη χριστιανική ζωή. Τη χριστιανική ζωή ο πολύς κόσμος τη θεωρεί σαν μια ζωή μισοσκότεινη , αποξενωμένη από το φώς και τη χαρά , μια ζωή ασκητική που κινείται μέσα σε έναν κύκλο απαγορεύσεων και στερήσεων και που δεν  μπορεί  και δεν πρέπει να απολαύσει τις χαρές αυτής της ζωής.

Αν ζωγράφιζε ο κόσμος μια εικόνα της χριστιανικής ζωής, πολύ αμφίβολο  είναι αν ως σύμβολο της ζωής θα διάλεγε ένα τραπέζι. Και όμως , ο Χριστός με επιμονή διαλέγει το τραπέζι ως σύμβολο το πιο ακριβές ,τα ζωής που προσφέρει στον άνθρωπο. Σε μια από  τις παραβολές Του, τη ζωή αυτή όχι απλά με τραπέζι την παρομοιάζει , αλλά μάλιστα με τραπέζι γάμου και κάνει τη χαρά πιο μεγάλη , που να ξεχειλίζει γύρω από ένα τραπέζι γάμου , να είναι το σύμβολο της χριστιανικής ζωής , Και συνεχώς ο Χριστός  διακήρυττε, όταν ζούσε εδώ κάτω , ότι σε εκείνον που θα έρθει κοντά Του, ψωμί θα δώσει τια να χορτάσει την πείνα του και νερό θα δώσει για να σβήσει τη δίψα του, σύμβολα αυτά   της βαθιάς ικανοποίησης που προσφέρει στον άνθρωπο η σχέση του με το Χριστό . Την πιο ιερή τελετή της εκκλησίας Του γύρω από ένα τραπέζι την θέσπισε πάλι και πάνω στο τραπέζι αυτό υπάρχει ψωμί και κρασί , σύμβολα όχι μονάχα του σώματος και του αίματος του Κυρίου , αλλά σύμβολα ακόμα της ικανοποίησης των βαθύτερων αναγκών του ανθρώπου που δίνει ο Χριστός με το ψωμί Του το πνευματικό, και της χαράς που δίνει το κρασί της νέας ζωής , Και τώρα , σε αυτήν την τελευταία Του παραβολή , το τραπέζι πάλι διάλεξε ο Χριστός για να δείξει τι θα λάβει χώρα , όταν μπει Εκείνος στην καρδιά του ανθρώπου.

Ο Μεγάλος Φιλοξενούμενος

Και παρατηρείστε πως το διατυπώνει ο Κύριος μας . Όταν γίνει αυτό το θαύμα της αναγέννησης, δε θα καθίσει ο άνθρωπος στο τραπέζι του Χριστού , αλλά ο Χριστός θα καθίσει στο τραπέζι του ανθρώπου. Πόσο μεγάλη τιμή αυτή, Στο τραπέζι της ζωής μου να καθίσει ο Χριστός! Στο τραπέζι της ζωής μου να  φιλοξενήσω το Χριστό. Και αυτό τίποτα άλλο  δε σημαίνει παρά ότι δεν είναι μονομερής η χαρά που ακλουθεί το θαύμα της αναγέννησης. Δεν είναι μονόπλευρη η ικανοποίηση της ανάγκης, αλλά ότι κατά ένα μυστήριο που ο νους μας δεν μπορεί να το ξεδιαλύνει , ορισμένες ανάγκες και του ίδιου του Θεού ικανοποιούνται στο τραπέζι της ανθρώπινης συντροφιάς που στρώνεται με το θαύμα της αναγέννησης. Και κάθεται έτσι ο Χριστός στο τραπέζι του ανθρώπου ως φιλοξενούμενος   έχει τη συνήθεια να μεταβάλλεται σε οικοδεσπότη, Θυμάστε πως συνάντησε τη μέρα της Ανάστασης εκείνους τους δύο που προχωρούσαν προς τους Εμμαούς . Θυμάστε πως χωρίς να Τον αναγνωρίσουν, Τον προσκάλεσαν στο σπίτι τους και φιλοξενούμενος αυτός των μαθητών Του κάθισε στο τραπέζι τους, Και όμως το θυμάστε , ήταν ο φιλοξενούμενος που πήρε το ψωμί  και το έκοψε και το μοίρασε. Χωρίς ακόμα να έχουν αντιληφτεί ποιος ήταν , παραχώρησαν οι δύο εκείνοι στο φιλοξενούμενου τους τη θέση του οικοδεσπότη. Το ίδιο και στο γάμο της Κανά . Φιλοξενούμενος ήταν ο Χριστός και όμως Αυτός έδωσε το κρασί για το γάμο εκείνο. Φιλοξενούμενος κι συγχρόνως ουράνιος οικοδεσπότης. Και αυτό γίνεται πάντοτε , όταν ένας άνθρωπος ανοίξει την πόρτα της καρδιάς του και πει στο Χριστό : «Έλα στο τραπέζι μου και θα σου δώσω το καλύτερο που έχω», ο Χριστός έρχεται και δίνει στον άνθρωπο αυτό το καλύτερο που έχει Εκείνος.  Το τραπέζι είναι στρωμένο  σε κάθε καρδιά που άνοιξε την πόρτα της , Και το τραπέζι αυτό είναι σύμβολο ενός άλλου τραπεζιού που θα στρωθεί εκεί πάνω μια μεγάλη μέρα . Αυτό το τραπέζι εδώ κάτω είναι σαν το τραπέζι του πρώτου εκείνου Πάσχα στη Αίγυπτο που οι ισραηλίτες τη βραδιά της απελευθέρωσης τους με τις ζώνες ζωσμένες και τα ραβδιά τους στο χέρι , έφαγαν το γεύμα έτοιμοι να ξεκινήσουν . Το άλλο το ουράνιο τραπέζι μάλλον μοιάζει  με το πρόγευμα που είχε ο Χριστός στην ακρολιμνιά της Τιβεριάδας. Κάθισαν όλοι γύρω από τη φωτιά και έφαγαν από τα ψάρια που είχαν φέρει οι μαθητές. Εκεί πάνω σε εκείνο το μεγάλο τραπέζι , το ίδιο θα επαναληφθεί εκεί θα προσφέρει ο Χριστός σους δικούς Του εκείνα τα οποία μάτι δεν είδε και αφτί δεν άκουσε και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβηκαν αλλά θα τους πει : « Φέρτε και αυτά που ετοιμάσατε εσείς εκεί κάτω στη Γή. Φέρτε τα τάλαντα που σας εμπιστεύτηκα. Φέρτε το προϊόν του κόπου σας για το όνομά μου και αυτό να το βάλουμε στο τραπέζι  να γίνει η χαρά πιο μεγάλη ». Εκείνου του τραπεζιού τη χαρά κανείς δεν μπορεί να φανταστεί και κανείς δεν μπορεί να περιγράψει .

Αυτή είναι η  τελευταία παραβολή του Κυρίου μας με τη διπλή της εικόνα . Με αυτήν την παραβολή αδελφέ μου , εσύ τι θα κάνεις ;

Μπορείς να αδιαφορήσεις μα η ζημιά σου θα είναι μεγάλη. Σε συμβουλεύω  να ανοίξεις την πόρτα , αν  ακόμα δεν την άνοιξες , Να στρώσεις το τραπέζι και ο χριστός το τραπέζι της ζωής σου θα τι γεμίσει με τα αγαθά του οίκου Του